Reklama

Pies jak lew

Pochodzenie leonbergera nie jest do końca poznane. Na przełomie lat 30. i 40. XIX w. w Niemczech, w miasteczku Leonberg położonym nieopodal Stuttgartu, ówczesny rajca miejski Henrich Essig rozpoczął prace nad stworzeniem nowej rasy psów, które wyglądem przypominałyby lwa - herb Leonbergu.

Najpierw skrzyżowano nowofundlanda z długowłosym bernardynem z klasztoru Św. Bernarda; uzyskane osobniki skojarzono z owczarkiem pirenejskim i landseerem. Początkowo rodziły się psy o obfitej szacie, o białym i srebrnym umaszczeniu. Później w efekcie krzyżówek pojawiły się żółte psy z czarną maską i w 1846 r. Essig rozpoczął hodowlę osobników w takim kolorze.

Reklama

W 1895 r. powstał pierwszy klub leonbergera i rasa zaczęła się gwałtownie rozwijać. Niestety, I wojna światowa zdziesiątkowała populację tych psów i po jej zakończeniu odnaleziono jedynie pięć leonbergerów, na podstawie których rozpoczęto odtwarzanie rasy. W 1927 r. zarejestrowano leonbergera pod numerem 342 w rejestrze FCI. II wojna światowa ponownie pochłonęła prawie całą pulę genetyczną, kolejne odtwarzanie rasy z ocalałych osobników trwało 25 lat.

Pierwotnie leonbergery były psami wszechstronnie użytkowymi ze względu na protoplastów użytych do tworzenia rasy - wykorzystywano je do stróżowania, pasterstwa, pilnowania ludzi, terenu i zwierząt.

Pierwszą przedstawicielką rasy czasów powojennych w Polsce była urodzona w 1985 roku Bessy v. Ruhlingshof pochodząca z Niemiec.

Specyfika rasy

Leonberger to pies typu górskiego należący do grupy molosów - duży (psy 72-80 cm, suki 65-74 cm), masywny, z obfitą szatą (zwłaszcza samce imponują swą grzywą). Leonbergery, jak większość ras dużych, niestety nie żyją zbyt długo (8-13 lat ), ale są stosunkowo zdrowe w porównaniu z wieloma psami zarówno dużych, jak i małych ras. Z chorób, na jakie są podatne, należy wymienić dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. W Polsce, jako jednym z niewielu państw, badania w kierunku dysplazji dla tej rasy nie są obowiązkowe, warto jednak kupować szczeniaka po badanych rodzicach, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia tej choroby. Leonbergery chorują również na serce i skręt żołądka (jednak nie są to częste przypadki). Dotyka je także choroba neurologiczna zwana polineuropatią - w 2010 r. opracowano testy genetyczne na jedną z mutacji polineuropatii leonbergerów, którą nazwano LPN1. W kraju pochodzenia rasy ustanowiono obowiązek badań w kierunku nosicielstwa tej choroby genetycznej.

Silny i odważny

Według wzorca FCI leonberger nie podlega próbom pracy. Jest to pies opisywany jako wszechstronny - rodzinny, stróżujący, pociągowy i sprawdzający się w ratownictwie zarówno lawinowym, jak i wodnym, choć te ostatnie szkolenia należy traktować raczej jako świetną zabawę. Leonberger wyróżnia się wielkością, siłą, odwagą, pewnością siebie. Nie szczeka bez powodu (chociaż zależy to od osobnika - suki przejawiają większą skłonność do szczekania i stróżowania niż psy). Leonberger wita gości z wylewną, szczerą radością, ale zawsze uważnie obserwuje, czy aby na pewno właścicielom nie grozi niebezpieczeństwo ze strony obcych.

Generalnie wykazuje doskonały instynkt i potrafi ocenić potencjalne zagrożenie lub jego brak. Podczas nieobecności domowników niekoniecznie przyjacielsko powita intruzów, ale gdy pojawia się właściciel, pies powinien czuć się zwolniony z roli stróża. Szczególną, czasem nadwrażliwą, troską i ochroną otacza najmłodszych członków rodziny, zwłaszcza podczas nieobecności rodziców, dlatego pozostawienie dziecka z kolegami wyłącznie w towarzystwie psa może zakończyć się nieszczęściem.

Dowiedz się więcej na temat: Lew

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje