Reklama

Choroby weneryczne. Największy wróg żołnierza

Niemiecki "burdel na kółkach". Tego typu lupanary były bardzo popularne, również w Wojsku Polskim /domena publiczna

Ponadto początku wiosny 1920 roku każdy żołnierz miał obowiązek stawiać się na badanie co dwa tygodnie. W ten sposób próbowano ograniczyć szalejącą epidemię. Ponadto wydano rozkaz, na podstawie którego każdy chory, mający tego świadomość "naraża bliźniego na zarażenie chorobą płciową, ten popełnia zbrodnię i może być sądownie karąny". Z tego samego powodu surowo karano gwałty, których dopuszczali się żołnierze obu stron.

Reklama

Wiosną 1920 roku Żandarmeria Polowa aresztowała za gwałty i kradzieże 21 marynarzy wysłanych z Pułku Morskiego jako uzupełnienie dla Flotylli Pińskiej. Podobnie stało się w przypadku wielu żołnierzy generała Stanisława Bułaka-Bałachowicza. Polskie szpitale wojskowe przyjmował zgwałcone kobiety, a całość terapii finansowana była z funduszy państwowych.

W samych szpitalach sytuacja również była zła. Lekarze na łamach "Lekarza Wojskowego" alarmowali, że plaga chorób wenerycznych jest tak ogromna, że w szpitalach zabrakło miejsc. Szacowano, że na wschodzie Polski brakowało około tysiąca łóżek.

Po wojnie

Po zakończeniu działań wojennych problem zapadania na choroby weneryczne nie zniknął. Wręcz przeciwnie. Powroty żołnierzy i emigrantów do domów, powodowały, że choroby weneryczne długo jeszcze stanowiły w Polsce problem. Departament Zdrowia próbował walczyć z plagą, ale zwolnienie tysięcy żołnierzy do rezerwy nie ułatwiało profilaktyki i leczenia.

W każdym garnizonie zorganizowano poradnie weneryczne, w których nie tylko leczono, ale także prowadzono pogadanki. Nie przynosiły one jednak oczekiwanych skutków. Młodzi, głównie wywodzący się ze wsi, chłopcy uważali seks za temat tabu i, jak wspominał jeden z oficerów, "woleli się wyspowiadać plebanowi, jak felczerowi".

Walka z chorobami wenerycznymi w Wojsku Polskim trwała niemal przez całe dwudziestolecie międzywojenne z lepszym lub gorszym skutkiem. Potem wybuchła kolejna wojna i problem powrócił.

Bibliografia:

Englund P., "Piękno i smutek wojny. Dwadzieścia niezwykłych losów z czasu światowej pożogi", Kraków 2011.

Mierzecki H., "Co każdy żołnierz o chorobach wenerycznych wiedzieć powinien", Warszawa 1919

Płonka-Syroka B., "Popularyzacja wiedzy medycznej w świetle czasopisma 'Lekarz Wojskowy'" (1920-1939), [w:] Medycyna Nowożytna, Tom 25, 2/2019

"Pouczenie o chorobach płciowych", Warszawa 1919

Zagórski S., "Białe kontra Czerwone. Polscy marynarze w wojnie z bolszewikami", Kraków 2018

 

TwojaHistoria.pl

Reklama

Dowiedz się więcej na temat: Sławek Zagórski | historia | II Rzeczpospolita

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje